Każdy z nas ma własną mapę przestrzeni, w której mieszka. W miarę upływu czasu oswajamy ją oraz nadajemy jej nowe znaczenia związane z naszymi wspomnieniami i zasłyszanymi opowieściami. W przypadku odtwarzania historii Siekierek powiązanie przestrzeni z pamięcią od początku było dla nas bardzo istotne. Postanowiliśmy posłużyć się metodą „mapy wyobrażeniowej”. Na każde spotkanie z mieszkańcami zabieraliśmy dużą rozkładaną, odręcznie namalowaną mapę Siekierek sprzed 1945 roku. Każdy rozmówca nanosił na niej swój rodzinny dom, a także ważne dla społeczności miejsca, o których słyszał lub które pamiętał. Dowiedzieliśmy się, że na ulicach Daktylowej, Figowej i Cytrynowej, na bardzo małych parcelach stacjonowali dorożkarze, że na mostku, który łączył Siekierki z Czerniakowem, na ulicy Wolickiej straszyło. Odkryliśmy, gdzie była kuźnia, mydlarnia, dwór i folwark oraz karczma i przedwojenne przedszkole, a także świetlica, w której wiele lat później Dorożkarnia miała swoją pierwszą siedzibę.
Informacje przekazywane przez mieszkańców przechodziły przez sito weryfikacji, ale większość miejsc i osób została odtworzona tylko na podstawie opowieści. Zarówno to, co pamiętają, ale i jak pamiętają oraz opowiadają, mieszkańcy było dla nas istotne. Przez pierwszy, najbardziej intensywny rok realizacji projektu zgromadziliśmy duży zbiór fotografii, a także przeprowadziliśmy kilkadziesiąt wywiadów z mieszkańcami. Materiały te były punktem wyjścia do działań artystycznych i animacyjnych.