Budynek szkoły został oddany do użytku w 1937 roku. Pierwszym dyrektorem była Leokadia Gibka, a później Stanisław Zawadzki, który w roku 1940 (razem z 10 innymi dyrektorami warszawskich szkół) zorganizował w szkole obchody rocznicy 3 maja, za co został aresztowany przez Gestapo. Od 1941 roku w szkole stacjonował Wehrmacht. Nauczanie przeniosło się do prywatnych domów, do Włodarskich, Janowskich oraz w miejsce wcześniej zorganizowanego przedszkola.

Dyrektorem szkoły został Teofil Budzanowski. "Pamiętam piec u pana Teofila (pseudanim "TUM", późniejszy dowódca V Zgrupowania AK) – wspomina Władysław Grzelec - gdzie mieliśmy lekcje, był wypróżniony ze wszystkich niezbędnych cegieł i tam były pomoce naukowe, mapy tam były polskie, alfabet morsa, globus, radiostacja i taki bęben był z kablem i to wszytko przerabialiśmy jako przyszli łącznicy, chociaż o powstaniu nikt nie mówił w ogóle, bo to był 1943 rok". Część mieszkalna szkoły ocalała i po wojnie dała schronienie rodzinom siekierkowskim, których domy zostały zniszczone. Szkoła ponownie zaczęła funkcjonować w 1950 r.